Donderwolkendag

Ja vandaag is het niet Donderdag, maar Donderwolkendag. Bluh.

Het begon allemaal wel leuk en aardig, behalve dat ik te weinig tijd had en heel moe was. Maar daar kom ik meestal wel leuk overheen.
Nou, naar school. Eerst individueel gesprek, ging wel oké.. Half uur wachten, in mn eentje in de kantine gezeten. Gezellig. Naar de les. Heerlijk. Dat viel ook wel mee. Ik heb wel weer de hele pauze geen woord gezegd, maar aangezien dat mijn standaard gebeuren is en ik niet de enige ben, valt dat wel mee..
Ik heb wel besloten dat ik gewoon stop met T leuk vinden. Echt, ik voel me er alleen maar ongelukkig door, nu in ieder geval.
En ik voel me rot vandaag. Ik heb heel veel zin om alles op te geven. Alles, ja. Ik zie er gewoon geen nut van in. Ik voel me opgesloten in mijn hoofd en ik weet niet aan wie ik alles kan vertellen, want ik weet toch dat er niemand is die fijn gaat reageren.
Ik kan het niet. Ik kan me niet bewijzen wanneer ik dat zou moeten, ik vind geen weg want ik voel me verdwaald, ik kan sociaal doen want daarvoor ben ik te onzeker, ik kan niks vertellen want ik weet niet hoe aan wie en ik weet niet eens wat.

En nu stop ik met pessimistisch zijn en ga ik werken op mijn farm.
Misschien moet ik maar gewoon boer worden.
Nee geen goed idee, want ik heb meer zin om in het centrum van amsterdam te wonen, lekker te verdwalen en op te gaan in de mensenmassa.