We bloggen echt te weinig. En F. blogt nooit, wat zonde is, want dan hadden we haar niet hierover moeten vertellen.
Ik ben erachter gekomen dat de betekenis van mijn naam "zee" is. Sam, jouwe betekent "Mijn rechter is God" en Simon "Fakkel, de stralende, schitterende". Onze echte namen dus. Niet SSC.
en @ Sam, ken jij een Curt? Van ongeveer 18. Hij is mijn collega. Ik ken hem ergens van, maar ik weet écht niet waarvan, maar ik dacht via jou ofzo. Ik zou niet weten waarvan..
En ik voel me verschrikkelijk, ik faal zo enorm in alles wat ik doe. Ik faal echt. En ik ben zo verschrikkelijk bang, ik wil dit niet schrijven, ik wil dit tegen niemand zeggen. Ik weet niet waarom ik het dan nu wel doe. Ik voel me een aandachtsvrager, terwijl ik wel aandacht nodig heb. Ik voel me alleen, en dat ben ik ook. Letterlijk niet, maar figuurlijk wel. Ik voel me altijd alleen. Ik voel me niet meer vertrouwd. Niet bij mezelf, niet bij anderen.
Ik heb dingen nodig die me gerust stellen. Een omgeving waarin ik me prettig voel. Maar alles is aan het veranderen, zelfs thuis. Ik kan niet tegen veranderingen, ik voel me alsof ik op mijn hoede moet zijn voor alles om mij heen, alsof ik op moet letten op alles wat ik doe. Alles verandert.
Ik voel me niet meer prettig in mijn eigen kleren, ik voel me lelijk, mismaakt, ongemakkelijk. Ik heb nieuwe kleren nodig, dingen waarin ik me zelfverzekerd voel. Maar die vind ik niet meer, al lang niet meer. Ik ben daarin te perfectionistisch geworden, te onzeker.
Ik voel me niet meer fijn in mijn eigen kamer. In mijn eigen huis. Ik wil mijn kamer veranderen, er weer mijn plek van maken, zodat ik weet dat het van mij is. Dat het écht van mij is. En hier thuis verandert alles ook, sinds drie dagen. Het gaat slecht hier, en ik wil er niet over praten. Maar het zorgt er wel voor dat ik me nog vervelender voel.
En ik voel me ongemakkelijk bij mensen. Dat heb ik altijd al gedaan, bij vreemde. Onzeker, bang voor reacties, bang voor geen reacties. Alles. Maar steeds meer, bij mensen waarbij ik dat niet had, niet wil hebben, bij mensen waarbij het niet nodig is.
Alles verandert, iedereen verandert. Ik heb het idee dat ik stil sta, als enige.
Ik weet niet eens of jullie dit wel lezen, ik weet ook niet of ik wel wil dat jullie het lezen. Ik ben bang om een reactie hierop te krijgen, maar ik ben ook bang om geen of nauwelijks reactie te krijgen. Ik weet het niet meer. Doe ik er wel goed aan het hier te typen?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten